Dobrostan nie mierzy się wysokością przeszkód

Autor: archiwum prywatne
Elwira Trzewiczyńska
Zoofizjoterapeutka
“

Potencjał konia nie jest obowiązkiem do zrealizowania i nie każdy koń musi zmieniać świat. Czasem wystarczy, że zmienia życie człowieka. Ostatnio wdałam się w dyskusję o pensjonatach, w których coraz częściej można spotkać osoby jeżdżące rekreacyjnie, startujące w mniejszych zawodach i mające konie przede wszystkim dla siebie. W pewnym momencie padło pytanie: jak to możliwe, że ktoś ma konia z doświadczeniem startowym, który startował w (tutaj wstaw swoją wymarzoną konkurencję i rangę konkursu) i nie próbuję wykorzystać jego pełnego potencjału? Dlaczego nie podporządkowuje mu całego życia? Przyznam, że nie do końca rozumiem, dlaczego miałby to być problem. Dlatego moja odpowiedź była zupełnie inna, niż ta której miałam wrażenie oczekuje towarzystwo. Powiedziałam: „Świetnie, że coraz więcej ludzi może sobie na to pozwolić!”. I właśnie od tego zaczęła się wymiana zdań, która zainspirowała mnie do napisania artykułu. Mieć konia i trenować, startować, kiedy ma się na to ochotę oraz korzystać z pomocy innych przy opiece nad nim, kupować najnowsze kolekcje odzieży i nie budzić się z poczuciem, że wszystko w życiu musi kręcić się wokół stajni. Dla mnie brzmi jak marzenie a nie jak powód do dyskusji. Kochać konie, ale nie robić z nich jedynej definicji siebie. Oczywiście pod warunkiem, że: koń ma zapewnioną właściwą opiekę, ruch, żywienie, leczenie i warunki odpowiadające jego potrzebom. Bo jak już wiemy dobrostan konia nie zależy od tego, czy właściciel skacze metr czterdzieści, czy spędza z nim czas na spacerach.

I tu zaczyna się ciekawsza część tej historii… Coraz częściej mam wrażenie, że w środowisku jeździeckim oceniamy nie tyle konie i ich rzeczywiste warunki życia, ile ludzi, którzy za nimi stoją. Ich ambicje, możliwości finansowe, sposób spędzania czasu i to, jak bardzo pasują do naszego wyobrażenia o jeździectwie. Koń jest dobrze utrzymany, ma zapewniony ruch, opiekę i człowieka, który zwyczajnie go kocha. Ale przecież mógłby więcej. Mógłby startować. Mógłby rozwijać potencjał. Mógłby być czymś więcej niż koniem do kochania. Tylko czy na pewno musi? Potencjał konia nie jest obowiązkiem do zrealizowania. Nie każdy koń musi zostać sportowcem, tak jak nie każdy człowiek musi zamienić swoją pasję w zawód. Możliwości to nie to samo co zobowiązania. I nie oszukujmy się: czasem w takich ocenach może kryć się zazdrość. Nie zawsze, nie u wszystkich. Nie każde krytyczne spojrzenie jest zawiścią, a troski o dobrostan koni nie wolno sprowadzać do ludzkich kompleksów. Ale warto zadać sobie pytanie, dlaczego cudzy komfort, pieniądze czy swoboda wyboru tak bardzo nas uwierają.Marta Niedźwiecka w podcaście „O Zmierzchu”, w odcinku poświęconym zazdrości i zawiści, zachęca do przyjrzenia się tym emocjom zamiast traktowania ich jak czegoś, co można po prostu zignorować. To ważne rozróżnienie. Zazdrość może nam pokazać, czego sami pragniemy. Zawiść potrafi natomiast przesunąć uwagę z własnego życia na odbieranie wartości temu, co ma ktoś inny. Może więc zamiast zastanawiać się, czyj koń jest lepiej wykorzystany, warto czasem zapytać siebie, co właściwie nas w tym obrazie drażni.Bo sport jeździecki nigdy nie był tani. I raczej nie stanie się tani tylko dlatego, że chcielibyśmy, aby był bardziej dostępny. Utrzymanie konia, treningi, transport, zawody, opieka specjalistów — to wszystko kosztuje. Dlatego cieszy mnie, że coraz więcej dorosłych ludzi może uczestniczyć w tym świecie na własnych zasadach. I nie mówię wyłącznie o pieniądzach. Dorośli właściciele często przychodzą do stajni z innym doświadczeniem życiowym, inną perspektywą i innymi oczekiwaniami. Nie każdy chce wygrywać. Nie każdy chce podporządkować życie sportowej ambicji. Niektórzy chcą się rozwijać, inni odpoczywać, a jeszcze inni po prostu mieć swojego konia i czerpać z tej relacji przyjemność. To nie jest gorsza wersja jeździectwa. Przez lata końskie środowisko wielu osobom kojarzyło się przede wszystkim z dziewczynkami dorastającymi w siodle i sportowcami, dla których wynik był naturalnym punktem odniesienia. Dziś coraz częściej spotykamy dorosłe kobiety i mężczyzn, którzy mają własne pieniądze, własne zdanie i niekoniecznie potrzebują medalu, żeby uzasadnić swoją obecność w stajni. Ta zmiana może przynieść wiele dobrego. Więcej świadomych decyzji, większą odpowiedzialność, lepszą organizację i dojrzalsze podejście do relacji z ludźmi świadczącymi usługi. Łatwiej też rozmawiać o oczekiwaniach, standardach, kiedy obie strony traktują się jak partnerzy, a nie uczestnicy niekończącego się egzaminu z tego, kto jest prawdziwym koniarzem. Nie idealizuję nikogo. Sam fakt posiadania możliwości nie czyni człowieka dobrym właścicielem, a rekreacyjne jeździectwo nie gwarantuje dobrostanu. Tak samo sportowe ambicje nie są niczym złym. Problem zaczyna się dopiero wtedy, gdy własną definicję pasji próbujemy narzucić wszystkim dookoła. Lubię myśleć, że środowisko jeździeckie dojrzewa. Że coraz częściej spotykamy ludzi, z którymi można porozmawiać nie tylko o wynikach, treningu i tym, kto na co zasługuje, ale też o jakości usług, odpowiedzialności i tym, jak chcemy funkcjonować w tym świecie. Bo może największą zmianą nie jest to, że coraz więcej ludzi stać na własnego konia. Może jest nią to, że coraz więcej ludzi nie musi już nikomu udowadniać, dlaczego go ma.

× Powiększenie
Przewijanie do góry
Prosimy o wyłączenie wtyczki blokującej reklamy na naszej stronie internetowej. Dzięki reklamom jesteśmy w stanie utrzymywać ten portal i dostarczać wam najlepsze treści.